ای ساقی الغیاث که بس ناشتا لبیم

از نور سوی نور شبیخون گزیده ایم

ای دل صلای قرصه رنگین آفتاب

کز ره بلای آخور سنگین کشیده ایم

زان می بده که دی به صبوحی چشیده ایم

ای میزبان میکده ایثار کن به ما

بیغوله ای که از پی غولان رمیده ایم