زان می بده که دی به صبوحی چشیده ایم

ای دل صلای قرصه رنگین آفتاب

کز ره بلای آخور سنگین کشیده ایم

ای ساقی الغیاث که بس ناشتا لبیم

ای میزبان میکده ایثار کن به ما

بیغوله ای که از پی غولان رمیده ایم

بیم است از آن که، صبح قیامت برون دمد