چو گم کند به کف آرد دگر قرینه من

ز نوک ناوک این ریمن خماهن فام

هزار چشمه چو ریماهن است سینه من

من آفتابم سایه نیم که گم کندم

نه نه به بحر درم بر فلک کمان نکشم

که سرنگون چو کمانه کند سفینه من

اگر قناعت مال است گنج فقر منم