که سرنگون چو کمانه کند سفینه من

من آفتابم سایه نیم که گم کندم

چو گم کند به کف آرد دگر قرینه من

نه نه به بحر درم بر فلک کمان نکشم

اگر قناعت مال است گنج فقر منم

که بگذرد فلک و نگذرد خزینه من

به دخل و خرج دلم بین بدان درست که هست