که بگذرد فلک و نگذرد خزینه من

نه نه به بحر درم بر فلک کمان نکشم

که سرنگون چو کمانه کند سفینه من

اگر قناعت مال است گنج فقر منم

به دخل و خرج دلم بین بدان درست که هست

خراج هر دو جهان یک شبه هزینه من

چو خاتم ار همه تن چشم شد دلم چه عجب