پیش چو خودی از چه عصاوار بپایی

با قرب من آنگاه قرین گردی کز دل

از جاه فرود آیی و در چاه درآیی

ای عاصی چون وقت عصات آمده بنشین

بخشنده چو ماییم ز ما بین که حقیقت

ننگ ست به جز بر در بخشنده گدایی

ای دیده غذاساخته از بهر لقا را