بخشنده چو ماییم ز ما بین که حقیقت

از جاه فرود آیی و در چاه درآیی

ای عاصی چون وقت عصات آمده بنشین

پیش چو خودی از چه عصاوار بپایی

ننگ ست به جز بر در بخشنده گدایی

ای دیده غذاساخته از بهر لقا را

بی دیده شو از گریه چو مشتاق لقایی