بی دیده شو از گریه چو مشتاق لقایی

بخشنده چو ماییم ز ما بین که حقیقت

ننگ ست به جز بر در بخشنده گدایی

ای دیده غذاساخته از بهر لقا را

زین بیم اگر آب همی باری ازین پس

جان باز که صعبست پس از وصل جدایی

خواهی که رها گردی ازین بیم مرا خوان