ننگ ست به جز بر در بخشنده گدایی

ای عاصی چون وقت عصات آمده بنشین

پیش چو خودی از چه عصاوار بپایی

بخشنده چو ماییم ز ما بین که حقیقت

ای دیده غذاساخته از بهر لقا را

بی دیده شو از گریه چو مشتاق لقایی

زین بیم اگر آب همی باری ازین پس