گرانمایه از دختر مهرک است

درخشنده چون لاله اندر فرزد

نهان داشتم چندش از شهریار

بدان تا برآید بر از میوه دار

ز پشت منست این مرا بی شکست

ز آب و ز چاه آن کجا رفته بود

پسر گفت و پرسید و چندی شنود