ز پشت منست این مرا بی شکست

نهان داشتم چندش از شهریار

بدان تا برآید بر از میوه دار

گرانمایه از دختر مهرک است

ز آب و ز چاه آن کجا رفته بود

پسر گفت و پرسید و چندی شنود

ز گفتار او شاد شد اردشیر