پسر گفت و پرسید و چندی شنود

گرانمایه از دختر مهرک است

ز پشت منست این مرا بی شکست

ز آب و ز چاه آن کجا رفته بود

ز گفتار او شاد شد اردشیر

به ایوان خرامید خود با وزیر

گرفته دلاویز را بر کنار