اندر آن دم که چشمهاش بخفت

رفتم اینک بیار کفش و عصا

او درین گفت و تن ز جان پرداخت

رفت و منزل به دیگران پرداخت

می شنیدم که زیر لب می گفت

ای دریغا که دیر ننشستم

رخت بی اختیار بر بستم