تن تیغ ترا از تن قبایی

بدرد جامه چون صبح از پگاهی

کند اعدای ملک از ننگ عصیان

به دل گویان کجا بد بی گناهی

سر رمح ترا از سر کلاهی

جهانی یک به دیگر می پناهند

تو از یزدان به یزدان می پناهی