سر رمح ترا از سر کلاهی

کند اعدای ملک از ننگ عصیان

به دل گویان کجا بد بی گناهی

تن تیغ ترا از تن قبایی

جهانی یک به دیگر می پناهند

تو از یزدان به یزدان می پناهی

الا تا بلبل از یک گونه گفتار