کنون حواشی جانش از قدوم فرخ تو

خیال رایت و آواز نوبتت بودست

شکستهای امانی به عشوه می بسته است

درشتهای حوادث به حیله می بودست

چو برگ گل همه شادیش توده بر تودست

که صورتی که ز من بنده آشنایی کرد

نه آنکه از لب من هیچ گوش نشنودست