نه آنکه از لب من هیچ گوش نشنودست

کنون حواشی جانش از قدوم فرخ تو

چو برگ گل همه شادیش توده بر تودست

که صورتی که ز من بنده آشنایی کرد

نه بر زبان گذرانیده ام نه بر خاطر

نه بر عقیدت من بنده هرگز این بودست