چو برگ گل همه شادیش توده بر تودست

شکستهای امانی به عشوه می بسته است

درشتهای حوادث به حیله می بودست

کنون حواشی جانش از قدوم فرخ تو

که صورتی که ز من بنده آشنایی کرد

نه آنکه از لب من هیچ گوش نشنودست

نه بر زبان گذرانیده ام نه بر خاطر