که به پریش گمان همه کس مغرورست

چون چنان شد که به هر گام دوره بنشیند

گر به خدمت نرسد در دو جهان معذورست

همه جور من از این کهنه دو صندوق تهیست

خانه چون خانه بوبکر ربابیست ولیک

اندرو هیچ طرب نیست که بی طنبورست

ای دریغا که برون رفت بدر عمر و هنوز