برآرم به بومی که بد خارستان

هرانکس که گردد به دستت اسیر

بدین بارگاه آورش ناگزیر

من از بهر ایشان یکی شارستان

ازین پندها هیچ گونه مگرد

چو خواهی که مانی تو بی رنج و درد

به پیروزی اندر به یزدان گرای