چو خواهی که مانی تو بی رنج و درد

من از بهر ایشان یکی شارستان

برآرم به بومی که بد خارستان

ازین پندها هیچ گونه مگرد

به پیروزی اندر به یزدان گرای

که او باشدت بی گمان رهنمای

ز جایی که آمد فرستاده ای