ز تشنگی به غایت نه خشکم و نه ترم

برون شدی و فرو برد سر چو نیلوفر

به آب غفلت ودانسته کاب می نخورم

دو روز رفت که چون شنبلید پژمرده

ز تف چو ظاهر تفاح زرد گشت رخم

ز غم چو باطن او پاره پاره شد جگرم

چو گوش این سخنت همچو پیل گوش نمود