چو گوش این سخنت همچو پیل گوش نمود

ز تشنگی به غایت نه خشکم و نه ترم

ز تف چو ظاهر تفاح زرد گشت رخم

ز غم چو باطن او پاره پاره شد جگرم

که چیست عارضه یا من به معرض چه درم

نه بی وفات چو ایام یاسمن خوانم

نه زین سپس همه رنگت چو ارغوان شمرم