نه زین سپس همه رنگت چو ارغوان شمرم

چو گوش این سخنت همچو پیل گوش نمود

که چیست عارضه یا من به معرض چه درم

نه بی وفات چو ایام یاسمن خوانم

تو آنچه بینی این بین که با فراغت تو

هنوز دیده چو نرگس نهاده می نگرم

چو دستهای چنارست هر دو دستم سست