تو آنچه بینی این بین که با فراغت تو

که چیست عارضه یا من به معرض چه درم

نه بی وفات چو ایام یاسمن خوانم

نه زین سپس همه رنگت چو ارغوان شمرم

هنوز دیده چو نرگس نهاده می نگرم

چو دستهای چنارست هر دو دستم سست

وگرنه پیرهن از جور تو چو گل بدرم