از روزگار یافته ای هرچه جسته ای

ای آنکه جویبار جهان از نهال جود

خالیست تا تو سرو سعادت برسته ای

الا نظیر خویش که آن را وجود نیست

دست از سرم به علت تقصیر برمگیر

تو کار خویش کن که نه شیران مسته ای

پارم سه دسته کاغذ نیکو بداده ای