ای ماه صبا بگذر،پیش در آن دلبر

ساقی،می مهرانگیز،در ساغر جانم ریز

چون مست شوم برخیز،زان طره شورانگیز

در گردن من آویز،صد گونه پریشانی

گو:ای دل غم پرور،چون نیستی اندر خور

بنشین تو و می میخور،خود را به چه رنجانی؟

با اینهمه هم می کوش،زهر از کف او می نوش