بنشین تو و می میخور،خود را به چه رنجانی؟

در گردن من آویز،صد گونه پریشانی

ای ماه صبا بگذر،پیش در آن دلبر

گو:ای دل غم پرور،چون نیستی اندر خور

با اینهمه هم می کوش،زهر از کف او می نوش

چون حلقه او در گوش کردی ز غمش مخروش

چون پخته نه ای می جوش از خامی و نادانی