که با تو شرح سرانجام خود کنم آغاز

دلا! ز هجر مکن ناله، زان که در عالم

غم است و شادی و خار و گل و نشیب و فراز

شبی وصال سحرگه ز بخت خواسته ام

به هیچ در نروم بعد از این ز حضرت دوست

چو کعبه یافتم آیم ز بت پرستی باز

ز طره تو پریشانی دلم شد فاش