به هیچ در نروم بعد از این ز حضرت دوست

غم است و شادی و خار و گل و نشیب و فراز

شبی وصال سحرگه ز بخت خواسته ام

که با تو شرح سرانجام خود کنم آغاز

چو کعبه یافتم آیم ز بت پرستی باز

ز طره تو پریشانی دلم شد فاش

ز مشک نیست غریب آری ار بود غماز