چو کعبه یافتم آیم ز بت پرستی باز

شبی وصال سحرگه ز بخت خواسته ام

که با تو شرح سرانجام خود کنم آغاز

به هیچ در نروم بعد از این ز حضرت دوست

ز طره تو پریشانی دلم شد فاش

ز مشک نیست غریب آری ار بود غماز

هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود