هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود

چو کعبه یافتم آیم ز بت پرستی باز

ز طره تو پریشانی دلم شد فاش

ز مشک نیست غریب آری ار بود غماز

نظر به روی کسی بر نمی کنی از ناز

امید قد تو می داشتم ز بخت بلند

نسیم زلف تو می خواستم ز عمر دراز