گه از شکرت زبان من شود چون بیضه عنبر

ز تحسین تو مشهور است شعر من به هر موضع

ز تمکین تو مذکور است نام من به هر محضر

گه از مدحت دهان من شود چون حقه لولو

گر استحقاق من پوشیده ماند اندر هری شاید

ز بهر آن که آگاهی ندارند این عجب مشمر

نه کان از عزت گوهر نه کرم از نیت دیبا