زهی بنموده رخ از کاف و از نون

همی گوئی دمادم سر پنهان

حقیقت عقل وصف تو بسی کرد

به آخر ماند با جانی پر از درد

فکنده نور خود بر هفت گردون

زهی گویا ز تو کام و زبانم

توئی هم آشکارا هم نهانم