چنان درمانده ام در حضرت تو

که بنمائی در انجامش تو دیدار

تو می خواهد ز تو ای ذات بیچون

که بیند ذاتت ای جان بی چه و چون

ندارم تاب دید قربت تو

شب و روزم ز عشقت زار مانده

بگرد خویش چون پرگار مانده