شب و روزم ز عشقت زار مانده

که بیند ذاتت ای جان بی چه و چون

چنان درمانده ام در حضرت تو

ندارم تاب دید قربت تو

بگرد خویش چون پرگار مانده

طلب گار توام در جان و در دل

نباشم یک دم از یاد تو غافل