روان شد سید و او را رها کرد

پرم سوزد پرم نور تجلی

ترا باید شدن تا حضرت یار

ترا زیبد که داری قربت یار

دل خود را ز دون حق جدا کرد

بشد چندان که چون دید از فرود او

برش جبریل گنجشکی نمود او