چو چشم و ابروی او صاد و نون بود

ملاحت داشت شیرینش هم بود

بهر موئی که در زلف آن صنم داشت

خم از پنجه فزون و شست هم داشت

دلیلش نص قاطع نه که نون بود

چو بگشادی عقیق در فشان را

به آب خضر کشتی سرکشان را