چو بگشادی عقیق در فشان را

خم از پنجه فزون و شست هم داشت

چو چشم و ابروی او صاد و نون بود

دلیلش نص قاطع نه که نون بود

به آب خضر کشتی سرکشان را

صدف گوئی لب خندان او بود

که مرواریدش از دندان او بود