صدف گوئی لب خندان او بود

دلیلش نص قاطع نه که نون بود

چو بگشادی عقیق در فشان را

به آب خضر کشتی سرکشان را

که مرواریدش از دندان او بود

چو مروارید زیر لعل خندانش

گهر داری نمودی در دندانش