نشاندش بر شتر بردش بتعجیل

که همچون مرده می زیستی تو

زنش گفتا که من بیمار و زارم

عرابی گفت من تیمار دارم

بسوی خانه خود کرد تحویل

تعهد کرد بسیاری شب و روز

که تا با حال خود شد آن دلفروز