که همچون مرده می زیستی تو

شنود آن ناله و بی خویشتن شد

فرود آمد ز اشتر سوی زن شد

بپرسیدش که ای زن کیستی تو

زنش گفتا که من بیمار و زارم

عرابی گفت من تیمار دارم

نشاندش بر شتر بردش بتعجیل