چون از زن آن جوان نومید درماند

که تا هر دو بدریائی رسیدند

بدان ساحل یکی کشتی گران بود

همه پر رخت و پر بازارگان بود

یکی بازارگان را پیش خود خواند

که دارم یک کنیزک همچو ماهی

ندارد جز سرافرازی گناهی