پدر بی خود پی تابوت می شد

حساب از وی بسی برداشته بود

به آخر مرد و جان آن پدر سوخت

چه می گویم جگر کو صد جگر سوخت

که هم حیران و هم مبهوت می شد

چو خاک افشاند بسیار و فغان کرد

دلی پر درد سر بر آسمان کرد