چو از گریه بپالودی دماغم

چو یعقوب و چو یوسف آن دو دلدار

بهم دیگر رسیدند آخر کار

پدر گفتش که ای چشم و چراغم

مرا در کلبه احزان نشاندی

جهانی آتشم در جان فشاندی

بچندین گاه خوش دم درکشیدی