جهانی آتشم در جان فشاندی

پدر گفتش که ای چشم و چراغم

چو از گریه بپالودی دماغم

مرا در کلبه احزان نشاندی

بچندین گاه خوش دم درکشیدی

تو گوئی هرگزم روزی ندیدی

چرا کردی چنین بیدادی آخر