بدو هستند خلق آرزومند

که تا گردم زهر علمی خبردار

نمیرم همچو دنیادار مردار

پدر گفت او نه زن دارد نه فرزند

که او ره باز می ندهد کسی را

چو تو بود آرزوی وی بسی را

که می ترسد که گر یابد کسی راه