که می ترسد که گر یابد کسی راه

بدو هستند خلق آرزومند

که او ره باز می ندهد کسی را

چو تو بود آرزوی وی بسی را

ز علم و حکمت وی گردد آگاه

پسر گفتا که آنجا برنهانم

که من خود حیلت این کار دانم