دران اندوه هم رازی نبودش

چنان همواره عشقش زار می سوخت

که سر تا پای او هموار می سوخت

چو هم دردی هم آوازی نبودش

درون دل نهان می داشت آن راز

که تا از بی دلی هم ماند زان باز

دو چشمش همچو باران گشت خونبار