درون دل نهان می داشت آن راز

که سر تا پای او هموار می سوخت

چو هم دردی هم آوازی نبودش

دران اندوه هم رازی نبودش

که تا از بی دلی هم ماند زان باز

دو چشمش همچو باران گشت خونبار

که تا شد هر دو نابینا بیکبار